اسیر دل

rakhsh — Sat, 07 Nov 2009 04:42:18 GMT

خواستم خودمو گول بزنم ؛

همه ي خاطراتم رو انداختم يه گوشه اي و گفتم :

فراموش ؛

يه چيزي ته قلبم خنديد و گفت : يادمه

رفتی

rakhsh — Sat, 07 Nov 2009 04:10:18 GMT

دلم پرسيد از پروانه يك شب

چرا عاشق شدن درد عجيبي ست ؟

و يادم هست تو يكبار اين را ز يك ديوانه پرسيدي و رفتي

چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست

ولي دل را به چشمت هديه كردم

سر راهت كه مي رفتي تو آن را به يك پروانه بخشيدي و رفتي

صـــدايت كردم از ژرفاي يك يـــاس

به لحن آبي و نمناك بــــاران

نمي دانم شنيدي برنگشتي و يا اين بار نشنيدي و رفتي

شبي گفتي نداري دوست من را

نمي داني كه من آن شب چه كردم

خوشا بر حال آن چشمي كه آن را به زيبايي پسنديدي و رفتي

پريشـــان كردي و شيـــدا نمودي تمام جـــاده هاي شعـرمن را

رها كردي شكستي خرد گشتم تو پايان مرا ديدي و رفتي

زندگی

rakhsh — Mon, 02 Nov 2009 09:58:18 GMT

زندگــــی صحنه یکتای هنر مندی ماست

هرکسی نغمه خود خواند واز صحــنه رود

صحــنه پیوسته بجــــاست

خـــرم آن نغمه که مـــردم بسپارند به یاد

برای رسیدن به تو جان خواهم داد

rakhsh — Mon, 02 Nov 2009 07:56:18 GMT

ای ستاره آسمان شب های تيره و تار من، با اين فاصله ای که بين من و تو ميباشد چگونه بوسيدن آن چهره درخشانت ميسر است؟
ای مهتاب آسمان شبهای دلتنگی من، با اين فاصله ای که بين من و تو ميباشد چگونه پاک کردن آن اشکهای روی گونه درخشانت ميسر است؟
ای آسمان آبی من، بين من و تو فاصله ای است، پس چگونه دستم را بر روی گونه نازنينت بکشم و تو را نوازش کنم؟
آری من ستاره می شوم و به آسمان زندگی می آيم تا بر چهره درخشانت بوسه بزنم .

آری ای عشق من، پرنده شبانه می شوم تا به آسمان بيايم و آن اشکهای پر از مهرت را از روی گونه های درخشانت پاک کنم.

و ای آسمان آبی ام، خورشيد می شوم تا در دل آبی و پر ازعشقت برای هميشه بنشينم، شب را با آن وسعت آبی ات آشتی ميدهم تا برای هميشه آبی بمانی دلم به درد آمده از اين فاصله، دلم به درد آمده از اين انتظار ودوری بين ما ای ستاره درخشانم شبها با ديدن تو آرام می شوم، و ای آسمان روزها نيز که دل آبی ات را ميبينم عاشق تر از هميشه می شوم
چگونه ميتوانم دستانت را در دست بگيرم وقتی بين ما اينهمه فاصله است؟

انتظار ميکشم تا شايد خداوند بالهايی را به من هديه دهد که با اين بالهای پر غرورم به سوی تو پرواز کنم و دستان گرمت را در دست بگيرم.
کاش تو ای آسمان من، دل آبی ات ابری شود و از گونه هايت اشک بريزد تا شايد قطره ای از اشکهايت بر گونه من بريزد تا احساس آرامش وعاشقی کنم.

کاش تو ای ستاره من، فرشته ای بيايد و تو را در سبد بگذارد و آن سبد پر از محبت و عشق را به من هديه دهد.

و کاش ای خورشيد من، کاش غروب عاشقی زودتر فرا رسد تا زمانی که در پشت کوه ها ميروی و به زمين نزديک می شوی احساس نزديکی با تو داشته باشم.

ای خورشيد من غروب ها را خيلی دوست دارم چون تو بيشتر از همه لحظه ها به من نزديکتری و ميتوانم چهره ات را از نزديک ببينم
سپيده آسمان را نيز دوست دارم چون سحرگاه از پشت کوه ها بيرون می آيی و سلامی عاشقانه به من ميکنی.

ای خورشيد من، از ظهرهای تابستان نفرت دارم، چون تو در آن زمان در بلندترین نقطه آسمان میدرخشی.

انتظار می کشم، تا شايد پرنده يا ستاره يا خورشيد شوم، و يا شايد هديه ای به من برسد که تو را بيشتر از هميشه در کنار خودم احساس کنم و ببينم.

شايد در خواب ستاره يا خورشيد و يا پرنده شوم، اينک که اينها همه يک رويا و يک احساس عاشقی است پس ای آسمان آبی ام، من خودم را به آتش می کشم تا باد عاشقی آن دود غليظ مرا که از سوختنم به سويت بلند ميشود به سوی تو بياورد تا بتوانم تو را احساس کنم و برای مدتی آن دود که از تن سوخته ام بلند شده است در دلت بنشيند و بعد نيز از اين دنيا وداع بگويم

آری من برای رسيدن به تو جان خواهم داد

درد می کشم

rakhsh — Sun, 01 Nov 2009 11:55:08 GMT

به روي برگ زندگي دو خط زرد مي كشم

و چشم عاشق تو را كه گريه كرد مي كشم

تو رفتي و بدون تو كسي نگفت با خودش

كه من بدون چشم تو چقدر درد مي كشم

قصه عشق من و تو

rakhsh — Sun, 01 Nov 2009 11:08:18 GMT

قصه عشق من وتو

قصه ی ماه وستاره است

عشق من انتظار تو بود

اما عشق تو رنجودن دل من بود

ماه وستاره علاقه خفیف داشتند

اما من و تو عشق نزدیکی دل داشتیم

چه کار کردم رفتی زپیشم

دل منو شکوندی همانند گلدان سفالی

خرابه ی دیدن تو بودم

می اومدی خودتو نشون می دادی

می رفتی
ندونستی که من چه گفتاری داشتم

اما افسوس دل ما را هم نخواست

ازهمون اول فهمیدم که دوستم نداری

با یکی دیگه ای هستی

خدا نبخشد که رنجی به من زهر کردی

حالا اومدی که پیشت باشم واسه چی

برو با همون باش که پول منو می خواستی
.....

rakhsh — Sun, 01 Nov 2009 04:47:36 GMT

خداوندا ، تو كه با كلامي زمين و آسمان را آفريـدي ، با كـلامي مرا جويبـاري كن تا در خاك تشنه فرو رفته باشم و يا پـروانه اي كن تا قبل از غروب آفتاب مرده باشم .

تنهایی

rakhsh — Sun, 01 Nov 2009 04:16:18 GMT

دلم واسه تنهایی میسوزد

چرا هیچکس او را دوست ندارد

مگر او چه گناهی کرده که تنها شده

جرم تنهایی چیست که هیچکس او را نمیخواهد

دیشب تنهایی از اتاقم گذشت

دنبالش دویدم

ولی او رفته بود تنهای تنها

نیمه شب او را مرده کنار حوض خانه پیدا کردم

از گریه، چشمانش قرمز بود

برایش گریستم، آخر او از تنهایی مرده بود، تنهایی مرد و من تنهاتر شدم

rakhsh — Sat, 31 Oct 2009 13:03:18 GMT

شبیه برگ پاییزی

rakhsh — Sat, 31 Oct 2009 09:12:08 GMT

روزهایی که بی تو می‌گذرد گر چه با یاد توست ثانیه‌هاش

آرزو بـاز می‌کشــد فریـــاد در کنار تو می‌گذشت ایکاش

خداوندا نمي دانم

در اين دنياي وانفسا

كدامين تكيه گه را تكيه گاه خويشتن سازم

نميدانم

نمي دانم خداوندا.

در اين وادي كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جاي خوش دارد.

كدامين حالت و حال و دل عالم نصيب خويشتن سازم

نمي دانم خداوندا

به جان لاله هاي پاك و والايت نمي دانم

دگر سيرم خداوندا.

دگر گيجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده.

شبيه برگ پاييزي ، پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ، ولي هرگز نخواهي رفت از يادم

خداحافظ ، و اين يعني در اندوه تو مي ميرم

در اين تنهايي مطلق ، که مي بندد به زنجيرم

و بي تو لحظه اي حتي دلم طاقت نمي آرد

و برف نا اميدي بر سرم يکريز مي بارد